top of page

Si quieres acceder a los contenidos completos y conocer mejor la vida de los animales invertebrados con más imágenes e información, échale un vistazo a nuestra versión para ordenador.

ASCIDIAS

ANIMAIS INVERTEBRADOS - ASCIDIAS

ASCIDIAS

ASCIDIAS

ASCIDIAS
CLAVELINAS belleza de cristal

CLAVELINAS belleza de cristal

00:49
Play Video

Coma outras especies de invertebrados, as ascidias son grandes descoñecidas e adoitan pasar desapercibidas cando nos mergullamos ao longo do fondo mariño da ría. Pero este animal aparentemente sinxelo que parece un saco con buratos pertence á mesma familia que os peixes, aves ou mamíferos coma nós, á familia dos cordados. Dentro desta familia están os tunicados, como as ascidias, ou os vertebrados, e caracterízanse por ter un cordón nervioso dorsal. Así, as ascidias son a forma de vida invertebrada máis relacionada cos vertebrados, o elo entre invertebrados e vertebrados.

  FILO

Cordados

  SUBFILO

Cefalocordados

Tunicados

Vertebrados

    CLASE

Anfioxo

Ascidias e salpas

Peixes, anfibios, aves...

As ascidias sofren unha grande metamorfose ao madurar e desde a etapa larvaria, na que nadan libremente, pasan a vivir como animais unidos ao substrato (como ocorre con moitos cnidarios). Cando son larvas, o seu sistema nervioso e a súa estrutura interna son moi semellantes aos cágados, teñen un cordón nervioso (similar á medula espiñal) e un esqueleto ou notocorda (parecido á columna vertebral) que despois perden ao instalarse na rochas. De feito, moitos investigadores consideran que estes órganos son os precursores evolutivos da medula espiñal e da columna vertebral dos vertebrados.

debuxo_piña_de_mar_GAL.jpg

Son animais tunicados, cubertos cunha túnica ou capa protectora moi resistente que está feita de celulosa. Viven sésiles, ancorados a rochas ou algas ás que se enganchan cos pés viscosos ou a través de estolóns. Son máquinas mariñas e de filtro, con dous sifóns ou buratos, un para permitir a entrada de auga e outro para permitir a saída, polo que poden filtrar o osíxeno e os alimentos que precisan no seu interior. 

Ascidias e esponxas, non sempre fáciles de distinguir, son esenciais para a saúde dos océanos e das formas de vida que alí habitan. Son grandes filtrantes de auga do mar, se non realizasen esta función, os afloramentos de plancto serían tan masivos que a súa turbidez impediría o paso da luz e, con ela, o desenvolvemento da vida. Por iso, ambas son pezas clave no delicado equilibrio dos mares. 

Poden ser de diferentes tipos:

 

- ASCIDIAS SOLITARIAS, máis grande e máis doada de recoñecer. Aínda que, como o seu nome indica, poden aparecer illadas, algunhas son moi gregarias e aparecen xunto con máis exemplares da mesma especie (mais sen conectar entre elas). Algúns tipos poden medir máis de medio metro, aínda que non é o caso das especies que atopamos na ría. 

- ASCIDIAS SOCIAIS OU ESTOLONÍFERAS, forman colonias nas que cada mar escamosa mantén a súa estrutura individual, pero comparte unha unión na base coas demais. Xeralmente é unha unión vascular a través de estolóns ou talos, o que pode non ser visible porque os corpos das ascidias tápanos ou pode que estean cubertos de sedimentos. 

- ASCIDIAS COMPOSTAS, inclúe un gran número de especies. Trátase de estruturas con moitas pequenas ascidias que conviven nunha matriz xelatinosa común. Pode ser laminar ou en forma de talo e amarrarse en rochas ou algas. Normalmente dan lugar a caprichosas formas simétricas e de grande beleza. 
Dado que ás veces se espallan sobre unha matriz e revelan os seus múltiples sifóns na superficie, poden confundirse con esponxas. Así que, se pensabas que distinguir entre ascidias (dous sifóns) e esponxas (poros múltiples) ía ser fácil, descubrir que hai ascidias esponxiformes complica bastante o asunto. 

ASC SOLITARIA P GAL.jpg
asc estolon GAL.jpg
asc comp botryll GAL.jpg

Existen diferentes tipos de ascidia que se espallan uniformemente sobre as rochas e abren múltiples buratos (coma os poros das esponxas). Un criterio que moitas veces nos pode axudar a distinguilas é que nas ascidias os poros de saída (máis grandes) están situados no centro dos sifóns de entrada (máis pequenos), mentres que nas esponxas esta distribución é máis caótica. 

ascidia 2 agujeros

ASCIDIAS SOLITARIAS